Lekkoatletyka

Skok o tyczce fascynuje od lat

Pokonywanie przeszkód dosłownie i w przenośni jest czymś, co każdy człowiek doświadcza w swoim życiu. Już w pradawnych czasach tak było, że aby przetrwać, trzeba było sobie radzić. W sporcie są konkurencje, które polegają na dosłownym pokonywaniu przeszkód i za to zawodnik otrzymuje medale i nagrody.  Najpopularniejszą konkurencją jest skok o tyczce, który jest połączeniem siły, techniki i gibkości. Poza tym trzeba pokonać strach, bo najlepsi lekkoatleci na świecie, którzy skaczą o tyczce, wznoszą się na wysokość szóstego metra. Dla zobrazowania to więcej niż skok z drugiego piętra budynku. Wiele elementów musi ze sobą współgrać, aby zakończyć skok o tyczce rekordem świata lub Europy. Inne podobne konkurencje także do prostych nie należą. Mamy na myśli skok wzwyż i skok w dal.  W tym pierwszym przypadku nie pomaga już tyczka, liczy się tylko technika i siła nóg. Podobnie zresztą jak w skoku w dal, gdzie lekkoatleta bierze rozbieg, a potem stara się wylądować jak najdalej w piasku. Trójskok natomiast jest pewną modyfikacją skoku w dal. Po dobiegnięciu do belki zawodnik może odbić się trzykrotnie na jednej z nóg i wylądować w piasku. Odległość jest mierzona od miejsca pierwszego odbicia.

Pchnięcie kulą jedną z konkurencji rzutowych

Na lekkoatletykę składa się wiele konkurencji wykorzystujących podstawowe, fizyczne umiejętności człowieka. Pisaliśmy o skakaniu, ale ludzie od początku swojego istnienia potrafią także bardzo dobrze rzucać. I to najróżniejszymi przedmiotami. Dlatego ważną częścią lekkiej atletyki są rzuty. Do takich należy m.in. pchnięcie kulą. Zawodnik wchodzi do wyznaczonego okręgu i musi z tego miejsca rzucić ważącą kilka kilogramów kulą. Każdy ma kilka prób, a do końcowej klasyfikacji liczona jest najdalsza odległość. Polscy sportowcy dobrze radzą sobie w pchnięciu kulą. Jeszcze lepiej wygląda to w rzucie młotem, w którym Polki i Polacy stanowią ścisłą światową czołówkę. Na czym polega rzut młotem? Podobnie jak w przypadku pchnięcia kulą, zawodnik w wyznaczonym okręgu musi siłą własnych mięśni wyrzucić jak najdalej lekkoatletyczny młot, który przypomina kulę połączoną z uchwytem za pomocą drutu. Młot lata na kilkadziesiąt metrów, a widzów przed nieprzyjemnym uderzeniem chroni specjalna siatka. Dalekie odległości uzyskują także lekkoatleci uprawiający rzut oszczepem i dyskiem. Są to dwie konkurencje nawiązujące do starożytnych czasów. Dyskobol jest niejako symbolem lekkoatletyki i greckich igrzysk olimpijskich. Oszczep w dawnych czasach służył do polowań i walki. Teraz na szczęście służy do bicia lekkoatletycznych rekordów świata.

Dziesięciobój lekkoatletyczny jednym z kilku wielobojów

Lekkoatletyka w odróżnieniu od innych sportów może pochwalić się dyscyplinami, które łączą w sobie kilka konkurencji. Dlatego podczas lekkoatletycznych MŚ czy Igrzysk Olimpijskich możemy się spotkać z kilkoma takimi konkurencjami. Wśród tych miksów najpopularniejsze są: dziesięciobój, siedmiobój i pięciobój. Pierwsze dwie konkurencje rozgrywane są podczas zawodów przez dwa dni, a konkurencje pięcioboju w ciągu jednego dnia imprezy sportowej. Jakie konkurencje stanowią podstawę wielobojów? Zasada jest taka, że zawodnicy muszą wykazać się szerokim wachlarzem umiejętności. Dlatego w wielobojach mamy konkurencje biegowe, na krótkim i dłuższym dystansie, rzuty i skoki. W siedmioboju i dziesięcioboju dochodzą kolejne konkurencje np. pchnięcie kulą czy większa liczba biegów (np. na 100m i 800m).

Biegi – najpopularniejsze konkurencje w lekkiej atletyce

Bieganie to podstawowa umiejętność człowieka. Ludzie od zarania dziejów albo kogoś gonili, albo przed czymś uciekali. W sporcie biega się, żeby być pierwszym na mecie, ustanowić jak najlepszy czas i zdobyć medal. Konkurencji biegowych jest najwięcej, bo dystanse są bardzo różne. Od tych najkrótszych na 100m, po te znacznie dłuższe liczące ponad 1000m. Biegi lekkoatletyczne dzielimy na grupy właśnie biorąc pod uwagę dystanse, jakie mają do pokonania zawodnicy. Są więc sprinty, biegi średnie, biegi długie oraz biegi przez płotki. Biegi średniodystansowe to te zbliżone do kilometra. Biegi na długim dystansie to 3000m, 5000m, 10000m, półmaraton i maraton. Biegi płotkarskie oczywiście charakteryzują się tym, że zawodnik podczas pokonywania dystansu musi przeskoczyć szereg ustawionych na bieżni płotków.

Sztafety znane i mniej znane

Biegi są zarówno konkurencjami lekkoatletycznymi indywidualnymi i drużynowymi. W tym drugim przypadku mówimy o sztafetach, które składają się z czterech zawodników reprezentujących drużynę. Najpopularniejszymi rodzajami sztafet w lekkoatletyce są 4x100m i 4x400m – zarówno w wykonaniu kobiet, jak i mężczyzn. Znane są jeszcze dwa inne rodzaje. Sztafeta olimpijska i sztafeta szwedzka. W obu przypadkach każdy członek sztafety ma do pokonania inny dystans. W sztafecie olimpijskiej  100m, 200m, 400m i 800m lub w odwrotnej kolejności. Natomiast sztafeta szwedzka składa się z zawodników pokonujących dystans 100m, 200m, 300m i 400m.

Sprint przykuwa uwagę całego świata

Jednak najpopularniejszym rodzajem biegu w zawodach lekkiej atletyki jest sprint. To on przykuwa uwagę mediów, kibiców, a ustanowione rekordy świata są najszerzej komentowane. Jeśli ktoś myśli, że sprint to tylko najkrótszy bieg, czyli na 100m i 60m w hali, ten jest w błędzie. Oficjalnie IAAF uznał za sprinty biegi także na dystansie 200m i 400m. Także sztafety na tych dystansach kategoryzowane są jako sztafety sprinterskie. Z tych wszystkich konkurencji najbardziej medialną jest bieg na 100m. Od lat rekordziści świata na 100m nazywani są za najszybszych ludzi na świecie. Nic więc dziwnego, że później rekordziści świata w sprincie poddawani są próbom biegom m.in. z gepardem, samochodem, czy nawet samolotem. Pobicie granicy 10 sekund na 100m stało się momentem przełomowym w lekkoatletyce.