Finały Euro - 17 meczów, 10 mistrzów Europy. Gdzie i kiedy finał Euro 2028?

Od 1960 do 2024 roku rozegrano 17 finałów piłkarskich mistrzostw Europy. Trofeum zdobyło 10 drużyn narodowych. 4 razy Hiszpania, 3 razy Niemcy, po 2 razy Włochy i Francja i po jednym razie ZSRR, Czechosłowacja, Holandia, Dania, Grecja oraz Portugalia. Sprawdź nasze zestawienie wszystkich finałów piłkarskiego Euro!

Czytaj więcej na temat STS TV

Kiedy odbędzie się finał Euro 2028?

Mecz finałowy mistrzostw Europy 2028 wstępnie zaplanowano na 9 lipca 2028 roku. Jak na razie nie są znane szczegóły tego wydarzenia.

Finały piłkarskich mistrzostw Europy

Rok	Para finałowa Euro	Wynik
1960	ZSRR – Jugosławia	2:1 (po dogrywce)
1964	Hiszpania – ZSRR	2:1
1968	Włochy – Jugosławia	1:1 i 2:0
1972	RFN – ZSRR	3:0
1976	Czechosłowacja – RFN	2:2 (karne 5:3)
1980	RFN – Belgia	2:1
1984	Francja – Hiszpania	2:0
1988	Holandia – ZSRR	2:0
1992	Dania – Niemcy	2:0
1996	Niemcy – Czechy	2:1 (po dogrywce)
2000	Francja – Włochy	2:1 (po dogrywce)
2004	Grecja – Portugalia	1:0
2008	Hiszpania – Niemcy	1:0
2012	Hiszpania – Włochy	4:0
2016	Portugalia – Francja	1:0 (po dogrywce)
2021	Włochy – Anglia	1:1 (karne 3:2)
2024	Hiszpania – Anglia	2:1

Foto Pro Shots Photo Agency/SIPA USA/PressFocus

ZSRR – Jugosławia, Euro 1960

Mecz finałowy pierwszych mistrzostw Europy odbył się 10 lipca 1960 roku na stadionie Parc des Princes w Paryżu. Zmierzyły się w nim drużyny Związku Radzieckiego i Jugosławii. Po pierwszej połowie 1:0 prowadziła Jugosławia, po golu Milana Galicia. Zaraz po przerwie wyrównał Sława Metreweli, a rezultat 1:1 utrzymał się do końca regulaminowego czasy gry. W dogrywce zwycięską bramkę na 2:1 dla ZSRR strzelił Wiktor Poniedielnik.

Wynik: 2:1 dla ZSRR
Strzelcy: Sława Metreweli i Wiktor Poniedielnik (ZSRR) – Milan Galić (Jugosławia)

Hiszpania – ZSRR, Euro 1964

Areną drugiego finału w historii piłkarskich mistrzostw Europy był Estadio Santiago Bernabeu w Madrycie. Mecz został rozegrany 21 czerwca 1964 roku. Pełniący rolę gospodarzy Euro Hiszpanie podejmowali obrońców mistrzowskiego tytułu – Związek Radziecki. Gospodarze objęli prowadzenie na początku pierwszej połowy po celnym strzale Jesusa Peredy, ale drużyna ZSRR bardzo szybko odpowiedziała golem Galimziana Chusainowa. Końcowy wynik na 2:1 dla Hiszpanii ustalił na kilka minut przed zakończeniem finału Marcelino.

Wynik: 2:1 dla Hiszpanii
Strzelcy: Jesus Pereda i Marcelino (Hiszpania) – Galimzian Chusainow (ZSRR)

Włochy – Jugosławia, Euro 1968

Gospodarzami kolejnego piłkarskiego Euro były Włochy, a mecz finałowy odbył się 8 czerwca 1968 roku na Stadio Olimpico w Rzymie. Wystąpili w nim Włosi, którzy za przeciwników mieli reprezentację Jugosławii. Spotkanie zakończyło się remisem 1:1, po golach Angelo Domenghiniego (Włochy) i Dragana Dżajicia (Jugosławia). Ponieważ dogrywka nie przyniosła rozstrzygnięcia, zarządzono rozegranie drugiego finału dwa dni później.

Wynik: 1:1
Strzelcy: Angelo Domenghini (Włochy) – Dragan Dżajić (Jugosławia)

10 czerwca 1968 roku w powtórzonym finale mistrzostw Europy na rzymskim Stadio Olimpico górą byli Włosi, pokonując Jugosławię 2:0 po celnych trafieniach Luigiego Rivy i Pietro Anastasiego.

Wynik: 2:0 dla Włoch
Strzelcy: Luigi Riva i Pietro Anastasi (Włochy)

RFN – ZSRR, Euro 1972

Czwartą edycję piłkarskich mistrzostw Europy rozegrano w Belgii, a uczestników wielkiego finału gościł stadion Heysel w Brukseli. 18 czerwca 1972 roku spotkały się na nim reprezentacje Republiki Federalnej Niemiec i Związku Radzieckiego. Mecz zakończył się wysokim zwycięstwem Niemców 3:0, a łupem bramkowym podzielili się: Gerd Mueller (dwa gole) i Herbert Wimmer.

Wynik: 3:0 dla RFN
Strzelcy: Gerd Mueller (dwa gole) i Herbert Wimmer (Niemcy)

Czechosłowacja – RFN, Euro 1976

Uczestników piątego turnieju finałowego mistrzostw Europy gościła w 1976 roku Jugosławia. Mecz finałowy odbył się 20 czerwca na stadionie Crvenej Zvezdy w Belgradzie. Wzięły w nim udział reprezentacje Czechosłowacji i Republiki Federalnej Niemiec, która broniła mistrzowskiego tytułu. Broniła, ale nie obroniła, bowiem po remisie 2:2 w regulaminowym czasie gry (bramki Jana Svehlika i Karola Dobiasa dla Czechosłowacji oraz Dietera Muellera i Bernda Holzenbeina dla Niemców), przegrała 3:5 w rzutach karnych.

Wynik: 2:2 (karne 5:3 dla Czechosłowacji)
Strzelcy: Jan Svehlik i Karol Dobias (Czechosłowacja) – Dieter Mueller i Bernd Holzenbein (Niemcy)

RFN – Belgia, Euro 1980

W 1980 roku piłkarskie mistrzostwa Europy po raz drugi zorganizowano we Włoszech, a mecz finałowy po raz drugi odbył się na Stadio Olimpico w Rzymie. 22 czerwca na murawę tego stadionu wybiegły jedenastki Republiki Federalnej Niemiec i Belgii. Lepsi okazali się Niemcy, którzy zawdzięczają zwycięstwo 2:1 strzelcowi obu bramek – Horstowi Hrubeschowi. Honorowego gola dla Belgów zdobył Rene Vandereycken.

Wynik: 2:1 dla RFN
Strzelcy: Horst Hrubesch (Niemcy – dwa gole) – Rene Vandereycken (Belgia)

Francja – Hiszpania, Euro 1984

Francja po raz drugi została gospodarzem piłkarskiego Euro w 1984 roku, a finał ponownie odbył się na paryskim Parc des Princes. Był to szczęśliwy finał dla gospodarzy, bowiem po raz pierwszy w historii zostali mistrzami Europy, pokonując 27 czerwca reprezentację Hiszpanii 2:0 po golach Michela Platiniego i Bruno Bellone.

Wynik: 2:0 dla Francji
Strzelcy: Michel Platini i Bruno Bellone (Francja)

Czytaj dalej:

Holandia – ZSRR, Euro 1988

Gospodarzem ósmej edycji mistrzostw Europy w piłce nożnej była Republika Federalna Niemiec. Na arenę meczu finałowego wybrano Stadion Olimpijski w Monachium. 25 czerwca 1988 roku o trofeum walczyły drużyny narodowe Holandii i ZSRR. Lepsi okazali się „Oranje”, którzy wygrali 2:0, a do bramki trafili: Ruud Gullit i Marco van Basten.

Wynik: 2:0 dla Holandii
Strzelcy: Ruud Gullit i Marco van Basten (Holandia)

Dania – Niemcy, Euro 1992

Organizację dziewiątej edycji piłkarskich mistrzostw Europy powierzono Szwecji. Gospodarze zaplanowali rozegranie wielkiego finału 26 czerwca 1992 roku na stadionie Ullevi w Goeteborgu. Jego uczestnikami okazały się reprezentacje Danii i Niemiec. Po raz trzeci z rzędu finał Euro zakończył się wynikiem 2:0. Tym razem dla Duńczyków, dla których trafienia uzyskali: John Jensen i Kim Vilfort.

Wynik: 2:0 dla Danii
Strzelcy: John Jensen i Kim Vilfort (Dania)

Niemcy – Czechy, Euro 1996

Dopiero w 1996 roku po raz pierwszy najlepsze drużyny piłkarskie Starego Kontynentu gościła Anglia. Areną finału mistrzostw Europy był legendarny londyński stadion Wembley. 30 czerwca o główne trofeum zagrały na nim drużyny narodowe Niemiec i Czech. Niemcy wygrali po dogrywce 2:1, a oba gole zdobył dla nich Oliver Bierhoff. Honorowe trafienie dla Czechów zanotował Patrik Berger.

Wynik: 2:1 dla Niemiec
Strzelcy: Oliver Bierhoff (Niemcy) – Patrik Berger (Czechy)

Francja – Włochy, Euro 2000

Euro 2000 było pierwszym turniejem o mistrzostwo Europy rozegranym w dwóch państwach – Belgii i Holandii. Gospodarzem finału była jednak Holandia, a konkretnie Rotterdam. To tam 2 lipca doszło do decydującego starcia pomiędzy reprezentacjami Francji i Włoch. O wyniku, tak jak cztery lata wcześniej, rozstrzygnąć musiała dogrywka. Ostatecznie tytuł mistrzowski powędrował do Francuzów, dla których gole zdobyli: Sylvain Wiltord i David Trezeguet. Jedynym trafieniem dla Włochów popisał się Marco Delvecchio.

Wynik: 2:1 dla Francji
Strzelcy: Sylvain Wiltord i David Trezeguet (Francja) – Marco Delvecchio (Włochy)

Grecja – Portugalia, Euro 2004

Gospodarzem dwunastej edycji piłkarskich mistrzostw Europy była Portugalia, a reprezentacja tego kraju awansowała do finału, który został rozegrany 4 lipca 2004 roku na Estadio da Luz w Lizbonie. Rywalami gospodarzy byli Grecy, którzy sprawili wielką niespodziankę wygrywając w finale 1:0, po golu Angelosa Charisteasa.

Wynik: 1:0 dla Grecji
Strzelec: Angelos Charisteas (Grecja)

Hiszpania – Niemcy, Euro 2008

W 2008 roku po raz drugi w historii piłkarskich mistrzostw Europy gospodarzem były dwa państwa. Tym razem UEFA zdecydowała się powierzyć organizację turnieju Austrii i Szwajcarii. Mecz finałowy Euro 2008 odbył się 29 czerwca na stadionie im. Ernsta Happela w Wiedniu, a spotkały się w nim reprezentacje Hiszpanii i Niemiec. Po golu Fernando Torresa wygrali Hiszpanie 1:0.

Wynik: 1:0 dla Hiszpanii
Strzelec: Fernando Torres (Hiszpania)

Hiszpania – Włochy, Euro 2012

14. edycja mistrzostw Europy była jednocześnie trzecią zorganizowaną w dwóch państwach, a jednym z nich – obok Ukrainy – była Polska. Finał Euro 2012 odbył się 1 lipca w stolicy Ukrainy, czyli w Kijowie. Broniąca tytułu Hiszpania rozgromiła na Stadionie Olimpijskim Włochów 4:0, a łupem bramkowym podzielili się: David Silva, Jordi Alba, Fernando Torres i Juan Mata.

Wynik: 4:0 dla Hiszpanii
Strzelcy: David Silva, Jordi Alba, Fernando Torres i Juan Mata (Hiszpania)

Portugalia – Francja, Euro 2016

W 2016 roku po raz trzeci gospodarzem piłkarskiego Euro była Francja. „Les Bleus” wykorzystali atut własnych boisk i dotarli do wielkiego finału, który zorganizowano 10 lipca na Stade de France w Saint-Denis. Musieli jednak uznać wyższość reprezentacji Portugalii, która wygrała po dogrywce 1:0. Zwycięskiego gola dla Portugalczyków zdobył Eder.

Wynik: 1:0 dla Portugalii
Strzelec: Eder (Portugalia)

Włochy – Anglia, Euro 2020 (2021)

Ostatnia edycja piłkarskich mistrzostw Europy pod dwoma względami była historyczna. Po raz pierwszy turniej finałowy przełożono na następny rok (decyzja UEFA spowodowana pandemią COVID-19) i po raz pierwszy gospodarzami były więcej niż dwa państwa. O wiele więcej, bo aż dziesięć i w sumie jedenaście miast-gospodarzy.

Zaszczyt zorganizowania meczu finałowego Euro 2020 przypadł w udziale Londynowi. 11 lipca 2021 roku na Wembley spotkały się reprezentacje Włoch i Anglii. Po zakończeniu regulaminowego czasu gry było 1:1 po golach Luke’a Shawa (Anglia) i Leonardo Bonucciego (Włochy). Dogrywka także nie przyniosła rozstrzygnięcia i o końcowym wyniku zadecydował konkurs rzutów karnych, w którym skuteczniejsi byli Włosi wygrywając 3:2.

Wynik: 1:1 (3:2 dla Włoch w rzutach karnych)
Strzelcy: Luke Shaw (Anglia) – Leonardo Bonucci (Włochy)

Hiszpania – Anglia, Euro 2024

Euro 2024 miało nieco mniej gospodarzy niż to poprzednie, bo było nim tylko jedno państwo – Niemcy. Przez miesiąc mecze toczyły się na 10 niemieckich obiektach, na których na co dzień rozgrywają swoje mecze znane tamtejsze kluby.

Mecz rozegrano 14 lipca 2024 r. na Stadionie Olimpijskim w Berlinie, gdzie Hiszpania miała zmierzyć się z Anglią. Ta druga drużyna po raz pierwszy w swojej historii zaliczyła dwa finały mistrzostw Europy z rzędu. Kibice na Wyspach Brytyjskich byli pełni nadziei, że ich rodakom udało się wyciągnąć wnioski po przegranej trzy lata wcześniej i tym razem „puchar wróci do domu”. Hiszpania była jednak pewna swego po fantastycznym turnieju, na którym zaliczyła kilka efektownych zwycięstw i była faworytem do zwycięstwa w finale.

Pierwsza połowa finału rozczarowała, ale prawdziwy mecz rozpoczął się po zmianie stron. Pierwsi uderzyli Hiszpanie – już w 47. minucie po świetnej akcji Lamine’a Yamala do siatki trafił Nico Williams. Anglicy odpowiedzieli 26 minut później. Na listę strzelców wpisał się rezerwowy, rewelacyjny młody zawodnik Chelsea Cole Palmer. Kiedy wydawało się, że finał nieuchronnie zmierza do kolejnej dogrywki, „La Furia Roja” zadała decydujący cios. W 86. minucie bramkę na wagę mistrzostwa Europy zdobył inny rezerwowy, Mikel Oyarzabal. Dzięki tej bramce Hiszpania po raz czwarty stała się najlepszą reprezentacją w Europie.